صلیب جدایی،خاطراتم را به دار آویخت

خاطره

saber-shaparak — Mon, 10 Aug 2009 18:02:18 GMT

اینجا تنها جایی که می تونم واسه خودم بنویسم و حرف بزنم.

مخصوصا اگه کسی نباشه واسه حرف زدن.

دوست دارم همه کارامو امروز بنویسم یه خاطره نویسی که تا بحال نکردم!

امروز صبح :

با یه خواب بد شروع شد که پریدم و دیدم ساعت 7 صبح و باید برم کلاس امتحان بدم.

امتحان تنیس روی میز که چقدر سخت بود و بعدش یه دوش تو دانشکده تربیت و جا موندن از استاد راهنمای پروژم که 1 ساعت بد قولی کردم و آخرش دیدیمش با کلی معذرت خواهی در مورد پروژم که نه پروژمون حرف زدم.

خیلی ساکت بود حتی یه بار هم صدا نخورد!

زیر بارون یه نیم ساعتی قدم زدم یاد سال پیش که روزی 2 بار لباس عوض می کردیم و آخرش سرما خوردم و اون همه روزهای خوب.

« رعنای بابایی یات می یاد بهم زنگ زدی گفتم سرم درد می کنه سرما خورم از زیر بارون رفتم و تو هم پییشنهاد 2 تا قرص رو دادی! همش شده واسم خاطره یه تابستون رویایی بود سال پیش اما امسال... »

گفتم شاید سرش شلوغه و مهمون دارن مثل همیشه، منم مزاحمش نشدم ؛

آخه همه فامیل تقریبا خونشون جمع بودن ، 2 هقته ای می شد.

رسیدم خونه حدود 1:30 تا نهار و ... شد 2 و اما ساعت 2:18 بعد ظهر و یه اس ام اس که ای کاش هیچ وقت نمی رسید.

از log نگاه کردم دیدم خودش با زوق از in Box نگاه انداختم فقط دو کلمه نوشته بود:

بابام مُرد.

هنوز بازش نکردم یعنی جراتش رو ندارم ای کاش هیچ وقت نمی رسید.

نمی دونم خدا همیشه شاپرکها رو ...

می گن خدا آدمهایی رو که خیلی دوست داره ازشون امتحان سخت تری می گیره.

یه خواهش: واسش دعا کنید.

تو هم ...

saber-shaparak — Mon, 03 Aug 2009 17:29:18 GMT

هوای عشق رسیده است تا حوالی من

اگر دوباره ببارد به خشکسالی من

مگر که خواب و خیالی بنوشدم – ورنه

که آب می خورد از کاسه سفالی من

همیشه منظرم از دور دیدنی تر بود

خود اعتراف کنم : بوریاست قالی من

مرا مثال بچیزی که نیستم زده اند

خوشا به من؟ نه – خوشا بر من مثالی من

بهوش باش که در خویشتن گمت نکند

هزار کوچه این شهرک خیالی من

اگر چه بود و نبودم یکی است – باز مباد

ترا عذاب دهد گاه ، جای خالی من

هوای بی تو پریدن نداشتم – آری:

بهانه بود همیشه ، شکسته بالی من

تو هم سکوت مرا پاسخی نخواهی داشت

چه بی جواب سوالی ست – بی سوالی من!

پ.ن : این اولین باره که می نویسم پ.ن

پ.ن. 2 : وبلاگ رو نزاشتن که بگن ( آقا سعید ) خانومم و خانومم و خانومم یا اینم برای خانومم! هر نکته جایی و ... آخه حاجی؛ زندگی شخصی و وبلاگ و ...!؟

پ.ن. 3 :وبلاگ رو برای چی ساختن:

1 – که بگن خیلی تنهان و داغ دارن از فراغ؟

2- که بگن تو این دنیا کسی دوسشون نداره؟

3 – یه جور کانون دوست یابیه؟

4 – که بگن تازه می خوان متاهل ( با گفتن خانومم ) بشن؟

5 - هیچکدام!!!

گریز و درد

saber-shaparak — Tue, 05 May 2009 16:04:18 GMT

گریز و درد

رفتم، مرا ببخش و مگو او وفا نداشت

راهی به جز گریز برایم نمانده بود

این عشق آتشین پر از درد بی امید

در وادی گناه و جنونم کشانده بود

رفتم در باغ بوسه پر حسرت تو

با اشکهای دیده ز لب شستشو دهم

رفتم که ناتمام بماند در این سرود

رفتم که با نگفته به خود آبرو دهم

رفتم، مگو، مگو که چرا رفت، ننگ بود

عشق من و نیاز تو و سوز ساز ما

از پرده خموشی و ظلمت، چو نور صبح

بیرون فتاده بود به یکباره راز ما

رفتم، که گم شوم چون یکی قطره اشک گرم

در لابه لای دامن شبرنگ زندگی

رفتم که در سیاهی یک گور بی نشان

فارغ شوم ز کشمکش و جنگ زندگی

من از دو چشم روشن و گریان گریختم

از خنده های وحشی توفان گریختم

از بستر وصال به آغوش سرد هجر

آزرده از ملامت وجدان گریختم

ای سینه در حرارت سوزان خود بسوز

دیگر سراغ شعله آتش ز من مگیر

می خواستم که شعله شوم سر کشی کنم

مرغی شدم به کنج قفس بسته و اسیر

روحی مشوشم که شبی بی خبر ز خویش

در دامن سکوت به تلخی گریستم

نالان ز کرده ها و پشیمان ز گفته ها

دیدم که لایق تو و عشق تو نیستم.

فرخزاد

تفسیر عشق

saber-shaparak — Tue, 31 Mar 2009 15:59:18 GMT

تفسیر عشق

شیشه ی شب شکست

اینک شاهه عبور روز از کنار مزرعه ی زندگی ام هستم

چه زیبا می وزد نور

آواز دهکده می چکد از آسمان

آوازش، آواز صداقت

امروز بغض رود با خود این نداها دارد

عشق ها کهنه شدند

رنگ اگر می خواهند

عشق را ترجمه باید

و حال من در باران سکوت، قاصدک عشق می شوم

اول جاده ی عشق با خط خورشید می نویسم

عشق واژه نیست، معناست

عشق معناست

آن زمانی که ثانیه ها به دنبال صدای پای خدا می دوند

در تبخیر لحظه ها، شرط عبور از عشق کبود

نگاه دوختن به نگاه آفتاب نیست

از چشمه آفتاب نوشیدن است

جست و جوی آفتاب است زیر باران

و من به تو ای دوست سلام می کنم

به تویی که عمری نان طراوت را خورده ای

بیا ما معنای عشق باشیم

با من بیاتا در شب های سرد زمستان

در مشتی کویردر غبار لحضه هایی که ابر ما را با خود به صفای کوهستان نمی برد.

... و سکوت

saber-shaparak — Sat, 24 Jan 2009 10:50:18 GMT

حتی سکوت از هق هق دیوار می ترسد

آری تمام لحظه از تکرار می ترسد

اجبار آدم بودن این جا مرگ می خواهد

اما دلم از مرگ بی مقدار می ترسد

حجم تمام شیشه ها سنگی است از فردا

امید هم از لحظه دیدار می ترسد

تقصیر من این است، چشمانم

از دیدن این سایه های تار می ترسد

طاقت به آخر می رسد در فصل تاریکی

از زندگی بدتر ز مرگ انگار می ترسد.

شاپرک

saber-shaparak — Wed, 29 Oct 2008 09:13:18 GMT

من می روم و تو هرگز نمی فهمی

این عابر سکوت از چه می میرد

وقتی که زیر قدمهای روز شکست

از ماههای بی شب تو بهانه می گیرد

وقتی که گفت زمین ساکت است فهمیدی

او از دروغ حرف درستی نمی داند

تنها برای تو قصه پردازیست

وقتی که حرف دلش را نمی خواند

بیزارم از تو از آن عشقهای پوشالی

وقتی به سایه من اعتمادی نیست

یکبار گفتم و بازم نفهمیدی

این دختر عجیب تو عادی نیست

روز از سکوت دلش لرزید

می ترسم از سکوت وسعت تنهایی

از انتظار لعنتی مرده!

این فکر مسخره تو می آیی!

شاپرک

مرگ ‚ من را

saber-shaparak — Thu, 16 Oct 2008 07:55:18 GMT

اينك موج سنگين گذرزمان است كه در من مي گذرد

اينك موج سنگين زمان است كه چون جوبار آهن در من مي گذرد

اينك موج سنگين زمان است كه چو نان دريائي از پولاد و سنگ در من

مي گذرد

در گذر گاه نسيم سرودي ديگرگونه آغاز كرده ام

در گذرگاه باران سرودي ديگرگونه آغاز كرده ام

در گذر گاه سايه سرودي ديگرگونه آغاز كرده ام

نيلوفر و باران در تو بود

خنجر و فريادي در من

فواره و رؤيا در تو بود

تالاب و سياهي در من

در

گذرگاهت سرودي دگر گونه آغاز كردم

من برگ را سرودي كردم

سر سبز تر ز بيشه

من موج را سرودي كردم

پرنبض تر ز انسان

من عشق را سرودي كردم

پر طبل تر زمرگ

سر سبز تر ز جنگل

من برگ را سرودي كردم

پرتپش تر از دل دريا

من موج را سرودي كردم

پر طبل تر از حيات

من مرگ را

سرودي كردم

شاملو

دیوار

saber-shaparak — Fri, 19 Sep 2008 17:39:18 GMT

زخم شب می شد کبود

زخم شب می شد کبود.

در بیابانی که من بودم

نه پر مرغی هوای صاف را می سود

نه صدای پای من

همچون دگر شب ها

ضربه ای به ضربه می افزود.

تا بسازم گرد خود دیواره

ای سر سخت و پا

برجای،

با خود آوردم ز راهی دور

سنگ های سخت و سنگین را برهنه ای.

ساختم دیوار سنگین

بلندی تا بپوشاند

از نگاهم هر چه می آید

به چشمان پست

و ببندد راه را بر حمله غولان

که خیالم رنگ هستی را به پیکرهایشان می بست.

روز و شبها رفت.

من بجا ماندم در این سو،

شسته دیگر دست از کارم.

نه مرا حسرت به رگ ها

می دوانید آرزویی خوش

نه خیال رفته ها می داد آزارم.

لیک پندارم،

پس دیوار نقش های تیره می انگیخت و به رنگ دود

طرح ها از اهرمن می ریخت.

تا شبی مانند شبهای دگر خاموش

بی صدا از پای درآمد پیکر

دیوار:

حسرتی با حیرتی آمیخت.

سهراب

جان گرفته

saber-shaparak — Fri, 08 Aug 2008 19:12:18 GMT

از هجوم نغمه ای بشکافت گور مغز من امشب:

مرده ای را جان به رگ ها ریخت،

پا شد از جا در میان سایه و روشن،

بانگ زد بر من: مرا پنداشتی مرده

و به خاک روزهای رفته بسپرده؟

لیک

پندار تو بیهوده است:

پیکر من مرگ را از خویش می راند.

سرگذشت من به زهر لحظه های تلخ آلود است.

من به هر فرصت که یابم بر تو می تازم.

شادی ات را با عذاب آلوده می سازم.

با خیانت می دهم پیوند

تصویری که قرارت را کند در رنگ خود نابود.

درد را با لذت آمیزد،

در تپش هایت فرو ریزد.

نقش های رفته را باز آورد با خود غبار آلود.

مرده لب بر بسته بود.

چشم می لغزید بریک طرح شوم.

می تراود از تن من درد.

نغمه می آورد بر مغزم هجوم

سهراب

خورشید ها و خارها

saber-shaparak — Fri, 04 Jul 2008 17:03:18 GMT

...

زمین آبستن گلهای نفرین بود و من ابری ملامت بار

که نا میمون ترین اندوه را در بوته های خار می دیدم

زمین با من نمی پیوست

و من زیباترین گلهای غم را از ضمیر خاک می چیدم

هلا ای غرفه های تار

هلا سرداب ها،

گلخانه های بدشگون شهر...