آری تمام لحظه از تکرار می ترسد

اجبار آدم بودن این جا مرگ می خواهد

اما دلم از مرگ بی مقدار می ترسد 

حجم تمام شیشه ها سنگی است از فردا

امید هم از لحظه دیدار می ترسد

تقصیر من این است، چشمانم

از دیدن این سایه های تار می ترسد

طاقت به آخر می رسد در فصل تاریکی

از زندگی بدتر ز مرگ انگار می ترسد.

شاپرک